Dla jednych to święto rodzinnych śniadań i lanego poniedziałku. Dla chrześcijan, najważniejszy dzień w roku. W niedzielę Kościół katolicki obchodzi uroczystość Zmartwychwstania Pańskiego. To fundament wiary: Jezus Chrystus, ukrzyżowany i pogrzebany, trzeciego dnia powstał z martwych. Bez tego wydarzenia, jak mówią teolodzy, chrześcijaństwo nie miałoby sensu.
„Chrystus umarł, zgodnie z Pismem, za nasze grzechy, został pogrzebany, zmartwychwstał trzeciego dnia, zgodnie z Pismem i ukazał się Kefasowi, a potem Dwunastu” – pisał św. Paweł w Liście do Koryntian.
Katechizm Kościoła Katolickiego przyznaje, że nikt nie był świadkiem samego zmartwychwstania. Jako wydarzenie historyczne można je jednak stwierdzić „na podstawie znaku pustego grobu i rzeczywistości spotkań apostołów z Chrystusem Zmartwychwstałym”.
Co mówią Ewangelie?
Według ewangelistów zmartwychwstanie nastąpiło o świcie pierwszego dnia po szabacie. Św. Mateusz opisuje, że Maria Magdalena i druga Maria przyszły obejrzeć grób. Nagle zatrzęsła się ziemia. Anioł Pański odsunął kamień i usiadł na nim – jego postać jaśniała jak błyskawica, a szaty były białe jak śnieg. Strażnicy ze strachu „stali się jakby umarli”.
Jezus ukazał się kobietom i rzekł: „Nie bójcie się! Idźcie i oznajmijcie moim braciom: niech idą do Galilei, tam Mnie zobaczą”.
Św. Marek dodaje, że przy grobie niewiasty zobaczyły młodzieńca w bieli, który powiedział: „Szukacie Jezusa z Nazaretu, ukrzyżowanego; powstał, nie ma Go tu”.
Dlaczego Wielkanoc jest ruchoma?
Wielkanoc od czasów apostolskich obchodzona była w tym samym czasie, co żydowskie święto Pesach, na pamiątkę wyzwolenia Izraela z niewoli egipskiej. Jezus zasiadł z apostołami do wieczerzy paschalnej dzień przed ukrzyżowaniem, a zmartwychwstał w dzień po uroczystości Paschy.
Ponieważ zmartwychwstanie nastąpiło w niedzielę, od II wieku chrześcijanie zaczęli obchodzić Wielkanoc w pierwszą niedzielę po wiosennej pełni księżyca. W 325 roku sobór w Nicei uchwalił, że za pełnię wiosenną uznaje się tę, która wypada po 21 marca. Dlatego Wielkanoc może wypadać między 22 marca a 25 kwietnia.
Symbole i tradycje
Głównym symbolem Zmartwychwstałego jest paschał, duża woskowa świeca zapalana w Wielką Sobotę podczas Wigilii Paschalnej. Przez cały okres wielkanocny stoi w środku prezbiterium i jest zapalany w czasie mszy. Przez resztę roku paschał stoi przy chrzcielnicy, przypominając ochrzczonym, że łaskę przybrania za dzieci Boże zawdzięczają Jezusowi. Zapalany jest także podczas pogrzebów, na znak, że Chrystus jest zmartwychwstaniem i życiem.
W procesji rezurekcyjnej kapłan niesie Najświętszy Sakrament wyjęty z symbolicznego grobu, a wierni niosą figurę zmartwychwstałego Chrystusa. W Polsce tradycyjnie wierni zabierają do domów święconkę – koszyczki z jajkami, chlebem, wędliną i barankiem z cukru. W Poniedziałek Wielkanocny, śmigus-dyngus, oblewanie się wodą, które ma symbolizować wiosenne oczyszczenie.
Obowiązek wielkanocnej spowiedzi i komunii
Zgodnie z przykazaniami kościelnymi każdy wierny zobowiązany jest przynajmniej raz w roku przystąpić do sakramentu pokuty i przynajmniej raz w roku, w okresie wielkanocnym, przyjąć Komunię Świętą. Dla katolików to nie tylko tradycja, ale podstawowy obowiązek wynikający z przynależności do Kościoła.
Dla wierzących Wielkanoc to największa uroczystość w roku. Dla wielu Polaków, także czas rodzinnych spotkań, świątecznego śniadania i odpoczynku od codzienności. I choć obchodzona jest od dwóch tysięcy lat, wciąż budzi emocje, zarówno te religijne, jak i świeckie. Wszystkim – niezależnie od tego, czy wierzą, czy nie – życzymy spokojnych, zdrowych i radosnych świąt.
